In een halve finale van een Ves-tornooi (Zele 23 jan 2010) tegen Ronny Brants met 24-3 achterstaan in 8 beurten,

     en ge had nochtans de avond ervoor tegen enkele leden van ons clubke gezegd: “Zele, dat wordt mijn tornooi!”.

     Meegereisde supporters in zak en as. Halve begrafenisstemming. “’t zal toch ni waor zen zeker, Kerdju…Kerdju!” 

     En dan de remonte, traag maar zeker, strategisch in de carotte met resultaat , glansrijk naar 26-26.

     Ondanks een geweldig mooie start van Ronny zag hij ondertussen de onweersbui hangen. Hij wist hoe laat het was.

     Philipoom erop en erover.

     Gelukkig maar. Oef, dat is niet goed voor onzen tikker. En achteraf tussen pot en pint tegen elkaar

     maar zeggen dat we op geen moment hebben getwijfeld. Bullshit, we deden het bijna in ons broek.

     Vervolgens de finale tegen Roland (“Roland raakte behoorlijk gefrustreerd en begon aan zijn klassieke “dan maar

      rammen” fase, maar deze keer lukte het niet.

     Geen serie, weinig varkens, alleen een geleidelijk groeiende achterstand.

     Of om het in het perspectief van Jef en de meegereisde (dank voor de bus Eddy) beste stuurlui aan wal staande

      supporters;

      een zekere traag groeiende voorsprong die uiteindelijk geheel terecht tot de VES-overwinning leidde. 

      Proficiat  meneer Philipoom

Jefke jefke jefke    da hedde goe gedaan!

 LK